Thuisverpleging aan het woord

Dagelijks zetten duizenden zorgverleners van het Wit-Gele Kruis zich in om hun beste zorgen toe te dienen bij hulpbehoevenden en zieken aan huis. Ik mocht in gesprek gaan met één van die duizenden zorgverleners en ontmoette Marleen Wyckaert (zie foto) in het hoofdkantoor van het Wit-Gele Kruis West-Vlaanderen. In het verleden stond hier een slotklooster waar de zusters Annuntiaten gehuisvest waren. Vandaag heeft dat plaats gemaakt voor de maatschappelijke zetel van het Wit-Gele Kruis West-Vlaanderen.

Marleen Wit gele kruisMarleen, hoe lang ben je al tewerkgesteld bij het Wit-Gele kruis?

Ik werk al sinds 1986 bij het Wit-Gele Kruis. Eerst begon ik als basisverpleegkundige in het centrum van Brugge tot 1999. Daarna werkte ik als nursingbegeleidster in de regio Sint-Kruis en Damme en was ondertussen bezig met diabetes. Omdat er meer werk mogelijk was in de eerste lijn op vlak van  diabeteszorg heb ik de keuze gemaakt om diabeteseducator te worden.

Het is de eerste keer dat ik het woord diabeteseducator hoor, wat is dat juist?

Een diabeteseducator in de eerste lijn zorgt voor de begeleiding van type 2 (n.v.d.r. vroegere term: ouderdomsdiabetes) diabetespatiënten die aangesloten zijn in het zorgtraject. Het gaat concreet om huisbezoeken brengen en in gesprek gaan met de mensen om zo te luisteren naar hun noden. Zo leer ik hen technieken aan hoe insuline-injecties toe te dienen, en de suiker zelf te meten, geef advies rond voeding en beweging en het voorkomen van complicaties. Ik geloof sterk dat mensen gewoonten i.v.m. leefstijl kunnen veranderen.

Wat zijn jullie maatregelen om de huisbezoeken momenteel veilig te laten verlopen?

Wij hadden vanaf de eerste dag mondmaskers ter beschikking die we direct gedragen hebben. Bij het Wit-Gele Kruis besteden we al lang aandacht aan een goede handhygiëne en infectiepreventie. Het is een prioriteit om dagelijks een verse schort aan te doen, regelmatig handen te ontsmetten en handschoenen te dragen. Als we weten of vermoeden dat iemand besmet is, hebben we extra wegwerpoverschorten ter beschikking. Vanuit de dienst communicatie ontvingen we verschillende mails met wat we juist moeten doen. Daarnaast zijn er filmpjes ter beschikking over het gebruik van wegwerpschorten en hoe grondig de handen wassen en ontsmetten. De nursingbegeleiding (die verpleegkundigen begeleiden) gaat nu even niet door om niet samen in één auto te zitten of extra belasting bij het huisbezoek te beperken. Zo willen we de patiënten beschermen.

Wat verandert er nu concreet in jouw job sinds de uitbraak van corona?

Voor mijn eigen job als diabeteseducator zijn de niet dringende huisbezoeken uitgesteld en word ik ingeschakeld bij de gewone verpleging. Mensen konden telefonisch of per mail bij mij terecht om info te vragen rond diabetes. Nieuwe mensen met diabetes in de opstartfase hebben we wel bezocht. In bepaalde regio’s is er ‘beeldschermbellen’ waarbij de patiënt vanop afstand via de computer in contact staat met de diabetesdeskundige. Zo gaat men in gesprek, kan men de suikerwaarde tonen en problemen met voeding of andere bezorgdheden bespreken. Dit zijn mogelijkheden om misschien in de nabije toekomst verder toe te passen.

Alles van de gewone thuisverpleging is gewoon blijven verder lopen, tenzij de patiënt aangaf dat hij/zij extra hulp kon krijgen van de eigen familie. Schrik voor besmetting via ons is eigenlijk niet nodig: ik kan mijn patiënten geruststellen dat we heel wat voorzorgsmaatregelen nemen om een besmetting tegen te gaan. De richtlijnen van het Wit-Gele Kruis zijn vaak zelfs strenger dan die van de overheid. De mogelijkheid om administratief werk van thuis uit te voeren werd ingeroepen. Het materiaal dat we gebruiken wordt extra ontsmet. Het is ook belangrijk om onze auto te organiseren in functie van hygiëne. Zo kunnen we ons mondmasker tussen twee shiften zorgvuldig wegsteken. Al die veranderingen brengt wel wat spanning met zich mee.

Zijn de hulpvragers anders in hun benadering dan voor de coronacrisis?

Veel mensen zijn ongerust om besmet te geraken en het alleen zijn heeft een grote impact op hen. Boodschappen worden aan de deur gezet en hun kinderen komen niet binnen. Bij sommige onder hen valt hulpverlening op een ‘lager pitje’. Hier en daar zijn er problemen om de boodschappen te halen. Huisdokters komen niet op huisbezoek als het niet dringend is.  Wij luisteren naar praktische zaken en hebben oog voor de noden en kleinigheden die we zelf proberen op te lossen. Als thuisverpleegkundigen hebben we een doorverwijsfunctie (het aanbod dat op de markt is kenbaar maken), en bekijken wie er nood aan heeft. Een aantal mensen is niet super hulpbehoevend. Hun sociale activiteiten zijn weggevallen, geen ontmoetingen met familie en ook met hun vriendengroepen. Pedicure aan huis, kapper aan huis, etc. alles valt weg.

Marleen Wit gele kruis2Hoe is de collegialiteit?

Als thuisverpleegkundigen werken we steeds alleen, maar in deze periode is er meer verbondenheid met de andere collega’s. We hebben regelmatig telefonisch contact met elkaar of gewoon per sms. Op ons elektronisch verpleegdossier kunnen we zien wie nog veel werk heeft of niet. Zo springen we bij en helpen elkaar. Dit loopt goed, ondanks dat we solowerkers zijn. Er zijn contactpersonen bij onze preventiedienst waarbij je telefonisch terecht kan indien je problemen hebt.

Wat zijn de reacties van je vrienden en familie?

Bij mijn ouders heerst er wel wat bezorgdheid. Ze zijn bang dat ik ziek zou worden. Vanuit mijn vriendenkring heel wat vragen: lukt het werk? Is het niet te zwaar? Wat ook heel leuk is dat mensen van op straat hun duim omhoog steken. De patiënten zelf zijn oprecht dankbaar. Dat is allemaal heel deugddoend.

Er wordt nu veel aandacht gegeven aan de zorgverleners. Ben je bang dat die aandacht na de crisis zal verdwijnen?

Bang ben ik niet, er zal wel ‘iets’ van overblijven in de toekomst. Hopelijk blijft een zekere waardering aanwezig en blijven mensen het belang van de verzorgende sector inzien. Doordat we ons goed hebben georganiseerd tonen we aan dat we een uitstekende gezondheidszorg hebben in België. Het is niet enkel de gezondheidssector, er zijn nog beroepen die zich inzetten voor anderen en die zijn ook blijven werken. Kijk naar postbodes, winkelbedienden, vuilnisophalers, pakjesbezorgers en ik vergeet er nog een heel aantal.

Wij zelf mogen fier zijn op onze job en tevreden zijn dat we een job hebben die we graag doen. Dit moeten we zelf uitstralen naar de buitenwereld. Ik ervaar de keuze om verpleging te doen als een roeping. Het is een job die gemakkelijker is als je het echt graag doet. Gelukkig bestaan er in België goede opleidingen tot zorgkundige of verpleegkundige wat natuurlijk essentieel is om je job uit te voeren.   

Bent u zelf gelovig? Hoe ervaar je dat in deze tijd?

Ja, ik ben gelovig en dat geeft mij ook dagelijks kracht. We moeten geloof hebben in het leven zelf en er het beste van maken! Belangrijk om te leren kijken naar de positieve kanten en optimistisch te blijven. Mensen rondom je graag zien en steun geven zonder iets terug te verwachten! En hopelijk brengt deze situatie verandering teweeg in de maatschappij. Dat we oog blijven hebben voor eenzamen en voor kwetsbare mensen…

 

Wij wensen Marleen en het Wit-Gele Kruis nog veel moed en kracht toe in de verdere toekomst!