Gesprek met Brit, Iris, Jeroen en Peter

In hartje-Brugge zijn enkele kerken open gebleven tijdens de coronamaatregelen. Ik bracht een bezoek aan de Sint-Salvatorskathedraal en de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Kerken die open zijn vereisen natuurlijk mensen die zich in deze moeilijke tijden elke dag inzetten voor ontvangst, schoonmaak, onderhoud en zoveel meer. Iris, Peter en Jeroen zijn op post om de kathedraal te bemannen. In de Onze-Lieve-Vrouwekerk is dit de taak van Brit en haar collega’s.

Iris, Peter, Jeroen en Brit, hoe gaat het met jullie en wat is jullie taak in de kerk?

Iris: Alles gaat goed, we houden ons gezond en zijn mentaal sterk door hard te blijven werken. Ik werk normaal in het museum en geef er informatie, verkoop boekjes en houdt toezicht.

Peter: Ik ben onderhoudsman en doe zowel het poetswerk als allerlei klussen zoals bijvoorbeeld deuren herstellen, ramen schilderen… . In het begin van de coronacrisis heb ik zelfs samen met Jeroen een afsluiting van plexiglas gemaakt, zodat Iris in het museum voldoende bescherming geniet. Momenteel doen we klusjes waar we normaal gezien niet aan toekomen. Ik noem maar wat: koper en zilver poetsen, het meubilair afstoffen met wattenstaafjes, kunstwerken stofvrij houden en behandelen met boenwas enz.

Jeroen: Ik voel me goed, gelukkig gezond en wel. Ik houd me bezig met het voorbereiden en klaarzetten van alles wat met de liturgie te maken heeft. Ook het onderhoud en het verwelkomen van de toeristen behoren normaal tot mijn opdracht. Nu de liturgie en de toeristen zijn weggevallen, ligt de focus voornamelijk op het onderhoud in de kathedraal.

Brit: Heel goed, vol met optimisme, zo voel ik me! Officieel ben ik koster, maar ik hou niet van die term. Ik ben medewerker in de kerk en deze functie is heel breed. Een greep uit het rijkgevulde gamma: assisteren aan het altaar, affiches en flyers maken voor vieringen en concerten, voorbereiden huwelijken en uitvaart, bijspringen bij collega’s, kortom een heel gevarieerd pakket.

Marleen Wit gele kruisWat doen deze ‘tijden’ met jou?

Peter: Deze tijden brengen mij vooral eenzaamheid en daar heb ik het moeilijk mee. Mijn familie woont in Antwerpen en dat is niet evident. Vorige week heb ik mijn moeder na zeven weken kunnen zien. Ik was heel blij! In Brugge heb ik wel enkele vrienden maar dat is toch anders.

Iris: Sociaal contact met mijn familie en onze vrienden is voor mij een groot gemis. Mijn man en ik maken regelmatig graag een uitstapje en dat kunnen we nu niet. Ik ben van nature een knuffelaar, eens kunnen knuffelen mis ik echt.

Britt: Ik zie deze periode als een vorm van ‘retraite’. Vroeger ‘in onze tijd’ gingen we op bezinning en werden afgesloten van onze naaste. Er is nu ruimte om even te stil te staan en na te denken over bepaalde zaken. Het overmatige consumptiegebruik wordt een halt toegeroepen en de aandacht kan op andere zaken worden gericht.

Jeroen: Alles is nu anders. Er zijn enkele uitvaarten geweest. Dat voelde vreemd aan omdat er slechts beperkte toegankelijkheid was, geen communie werd bediend en mensen op een afstand moesten blijven. Ik mocht ook aanwezig zijn tijdens de tv-mis van 29 maart en dat vond ik een bijzondere ervaring! Ik voelde me nauw verbonden met de mensen thuis, ook al was er niemand in de kathedraal aanwezig…

Zijn jullie blij om te werken in deze omstandigheden?

Britt: Zeker en vast! Anders had ik gevraagd om thuis te blijven. Ik doe mijn werk met toewijding en ben hier ontzettend graag. Het was heel opvallend dat de eerste weken van de corona spontane glimlachen met onbekenden werden uitgewisseld. Momenteel krijgen we stilaan opnieuw toegang tot alles en is dit jammer genoeg aan het wegebben. Tijdens de coronamaatregelen waren we enkel in de namiddag open. Sinds vorige week zijn we elke dag open, ook op zondag. Het waren geen grote aantallen van bezoekers, maar mensen hadden wel de kans om binnen te komen. Toch belangrijk om gastvrijheid aan te bieden.

Iris: Heel zeker! We zijn dankbaar dat we mogen blijven werken. Werk geeft structuur en financiële zekerheid. In de kathedraal is er werk genoeg, dus blijven we bezig. Maar we hopen dat alles opnieuw zijn normale gang kan gaan. Hopelijk kunnen er tegen het einde van de maand meer bezoekers langskomen. We dachten met de heropening van de winkels dat er meer mensen zouden komen, maar dat is voorlopig niet het geval.

Peter: Ja hoor, als alleenstaande is het financieel moeilijker dus ben ik blij dat ik kan komen werken.

Jeroen: Ik ben blij te mogen werken omdat je anders toch maar gewoon thuis zit...

Vinden jullie het belangrijk om de kerkdeuren open te maken voor mensen?

Peter: Zelf vind ik het belangrijk dat mensen hier kunnen bidden, een kaarsje aansteken en tot rust komen. Het maakt niet uit of er vijf of tweehonderd bezoekers zijn, zolang ze hier maar terecht kunnen. Sommigen mensen zeggen ons letterlijk: ‘Ik ben blij dat jullie open zijn en dat ik hier terecht kan!’

Brit: Dat is heel belangrijk. Misschien zijn er mensen niet gekomen omdat ze niet durfden door de corona. Zij die toch konden kwamen langs. Elke week werd het evangelieboek op de desbetreffende zondag opengeslagen. Met Pasen hadden we een paaskruis geplaatst omgeven met gele bloemen en een brandende kaars. Je zag de aandacht van de mensen hierop gevestigd bij hun bezoek.

BritWeliswaar op veilige afstand, maar hebben jullie soms gesprekken met bezoekers?

Brit: Met een aantal had ik een gesprek. We hebben koorden gespannen zodat mensen in het vrije gedeelte konden. Gesprekken verliepen anders dan vroeger. Het ging meestal over de angst die gepaard ging met wat er aan het gebeuren was. Men vroeg zich af wanneer de vieringen opnieuw zouden opstarten of we bespraken de televisievieringen.

Peter: We hebben zelfs ‘vaste klanten’. In de voorbije acht weken heb ik geen enkel probleem gehad. Mensen respecteren de afstand en doen zelfs een stap achteruit wanneer we in gesprek zijn.

Iris: Het gaat niet enkel over dagelijkse zaken, maar evenzeer over hun beleving en hoe ze zich voelen in deze tijd. We praten over de vieringen die op tv doorgaan waaruit blijkt dat de concentratie tijdens een tv-mis heel moeilijk is.

Jeroen: Vooral corona was het onderwerp waarover werd uitgewisseld. Mensen uiten hun bezorgdheid over de crisis en wat rond hen gebeurt.

Iris en Peter uiten samen hun bekommernis. Mensen die voordien naar de avondmis kwamen, voor hen was dat het hoogtepunt van de dag. Nu is dat weggevallen. En die zien we niet meer… Dat is wel jammer. We hopen dat ze nog terugkomen!

Geven jullie ter afsluiting graag nog iets mee?

Iris en Peter: Onze gezamenlijk wens is dat de kerk opnieuw volledig open kan, niet enkel voor kerkbezoek, maar ook voor vieringen. We hopen dat er opnieuw meer toeristen komen. Deze situatie zal natuurlijk niet snel genormaliseerd worden. Dat beseffen we. Of mensen nu willen bidden of gewoon de kerk bewonderen, het maakt niet uit. Belangrijk is dat ze er iets aan hebben en dat ze zich welkom voelen!

Jeroen: Alles bekijken we stap voor stap en bouwen we week per week op. Het zal wennen zijn in het begin maar dat zal ook wel gaan. Steeds geduldig blijven is de boodschap.

Brit: Zorg voor elkaar want het leven is toch soms zo kwetsbaar!

Wij danken Brit, Iris, Peter en Jeroen voor dit interview en we wensen hen veel moois in hun dagelijks engagement ‘de klok rond’!