Oecumenisch vuur

In de spreekstoel met predikant Jannica de Prenter

Jannica de PrenterOp een regenachtige zomerdag midden juli zijn we in t ‘Keerske’ in Brugge. Deze historische kapel werd gebouwd in de 11de eeuw op de Sint-Katharinakrocht in opdracht van Robrecht de Fries, graaf van Vlaanderen, die een speciale eerbied voor Petrus had. De naam ‘t Keerske is afgeleid van het gilde van de keersengieters.

Op 7 april 2019 werd Jannica de Prenter feestelijk ingezegend tot predikant in de Verenigde Protestantse Kerk in België. We gingen langs om te kijken hoe ze het stelt na ruim een jaar als predikant in Brugge.

Dag Jannica, stel jij jezelf even voor?

Ik kom oorspronkelijk uit Zeeuws-Vlaanderen. Om het duidelijk te situeren: recht boven Zelzate, het land Axel. Na een lange zoektocht kwam ik terecht in Brugge. Ik kom uit een oecumenisch gezin. Mijn moeder komt uit een gereformeerd calvinistisch gezin, mijn vader kreeg een katholieke opvoeding. Aanvankelijk ging ik in de zorg aan de slag. Vanaf mijn achttiende groeide het verlangen iets met theologie te doen. Vervolgens ging ik katholieke theologie studeren in Tilburg waar ik met succes een bachelor haalde. Om de studie voort te zetten trok ik naar Leuven. Tijdens mijn hele loopbaan theologie worstelde ik met de twee tradities. Al op vrij jonge leeftijd voelde ik een roeping om het woord te verkondigen.

Na het behalen van mijn master ben ik meer de wetenschappelijke kant opgegaan. Met de gedachte dat het niet voor mij was weggelegd. Gaandeweg liep ik vast in mijn roeping binnen de katholieke Kerk. Het was een heel proces de beslissing te nemen om mijn moederkerk te verlaten. Nog altijd voel ik mij verbonden met de katholieke Kerk. Gaandeweg herontdekte ik evenwel het protestantisme. Na het afleggen van mijn belijdenis in de protestantse kerk te Axel werd ik omgeschoold tot dominee (dominee is de kerkelijke titel, predikant de beroepstitel). Heel wat mensen die uit een andere stroming komen, zijn negatief over vroeger. Dat wil ik niet. Integendeel… Dankzij de katholieke wortels sta ik waar ik vandaag ben.

Hoe beleef jij je eerste jaren als predikant?

Momenteel ben ik meer dan een jaar bezig. Ik vind dat ik het mooiste werk heb dat een mens kan doen. Inmiddels ben ik veel van mijn gemeente gaan houden, zeker tijdens de corona-lockdown. Ik geniet enorm van de diensten die we hier hebben gehouden, de oecumenische contacten en de gezamenlijke projecten in de stad. Het is spannend op het moment dat je wordt ingezegend. Alles is een bevestiging geweest dat het goed was voor mij. Het inzegeningsgebed was in Zevenkerken. Een volle kerk waar mensen van allerlei kerken aanwezig waren. Een zeer mooi en bemoedigend moment. Op die lijn ben ik voort gegaan in Brugge.

Wat is precies het grote verschil en de grootste overeenkomst met de rooms-katholieke Kerk?

Een van de grote verschillen is dat de focus anders zit. Centraal staat bij ons de Schrift en de verkondiging. De structuur van de eredienst is anders omdat alles is opgebouwd rond het Woord. Wij hebben een avondmaal en kennen geen heiligen en bijgevolg geen beelden in onze kerk. Een ander duidelijk verschil situeert zich rond de opbouw van de gemeenschap. Een dominee wordt gekozen door de gemeenschap zelf. Iemand moet examen doen en goedgekeurd zijn door ons hoogste orgaan in de kerk. De gemeentestemming kiest een dominee. Dus inspraak via stemming. Dat is soms wel ingewikkeld en leidt vaak tot meer discussie.

Staan jullie in verbinding met andere christelijke gemeenschappen in Brugge?

Nog steeds ben ik heel oecumenisch ingesteld en vind ik samenwerking met andere kerken belangrijk. Niet enkel met woorden maar ook met daden. We werken jaarlijks mee aan het vredeslicht. Een initiatief dat warmte, licht en vreugde wil doorgeven. Ik werk mee in het bestuur van de oecumenische werk-studiegroep. Een fijne groep die een keer per maand samenkomt. In Brugge is het mooi dat er een gemeenschap is die maandelijks samenkomt waarbij oecumene het hele jaar door wordt beleefd en niet enkel tijdens de Bidweek voor de Eenheid van de Christenen, jaarlijks in januari. Vorig jaar tijdens de vredesweek is er een Profundo-wandeling geweest, waarbij men langs diverse gebedshuizen gaat. De vredesweek was een uitstekend moment om dat te doen.  Ook nemen we op 1 november deel aan het project ‘leven en dood anders’ over sterven en rouw. Dit gaat sterk uit van Sint-Trudo in Assebroek. Op de begraafplaats in Ver-Assebroek is een ‘lichtjesparcours’ met verschillende stopplaatsen waar iets gedaan wordt rond sterven, rouw en verdriet. Zo wordt er onder andere gewerkt met muziek en gedichten. Kleine rituelen, waarbij je een kaarsje kunt aansteken. Tenslotte organiseer ik Bijbelstudies en zoek dwarsverbanden met het Bijbelhuis. De Bijbelstudies staan open voor iedereen, niet enkel voor de mensen van onze gemeente.

't KeerskeWat zijn jouw dromen als predikant van ’t Keerske?

Waar het voor mij om gaat is dat de mensen het evangelie kunnen leren kennen. De genade van de Bijbel. Ik hoop dat die traditie mag blijven doorgaan en dat we, vanuit onze protestantse visie, wegen zullen blijven vinden via andere projecten waardoor we diverse doelgroepen aanspreken, waar het verhaal van hoop en liefde blijft doorgaan. In het eerste anderhalf jaar mochten we nieuwe mensen ontvangen die bij onze gemeente gingen horen en dat geeft hoop. We hopen ook op jongere doelgroepen die verantwoordelijke taken zullen opnemen.

Wij danken Jannica voor het mooie interview en wensen haar en haar gemeente heel veel succes toe.

Tekst: Parochieassistent Hans Schilders